Καλώ ήλθατε

Επιτρέπετε; Μπορώ; Να σας συστηθώ, είμαι η Αγκάθη. Παρά το αιχμηρόν του ονόματος αρέσκομαι σε στρογγυλεμένες και ήπιες εκφράσεις ... Όμως, διαπιστώνω πως δέχομαι πανταχόθεν βία -bulling αν αρέσει- και τότε, ωσάν σκαντζόχοιρος σε κίνδυνο, ανορθώνω τα αγκάθια μου. Όλοι γνωρίζοuμε τι πόνος υπάρχει γύρω μας και ο καθείς από το μετερίζι του δίνει τον όποιον -αν υπάρχει- οβολόν του. Αυτήν την ανιστόρητη εποχή δε δείχνεις το σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Ναι, υποφέρουν παιδιά, ενήλικες, ηλικιωμένοι, εδώ και πολύ μακριά από εδώ, κακοποιούνται άνθρωποι αλλά και ζώα, αλλά δε δείχνουμε τον «τιμωρό» την στιγμή της δράσης του, ούτε την ένδεια σε όλο της το μεγαλείο. Δυστυχώς, η μοναδική ίσως διασκέδαση, για τη ζωόφιλη και συμπονετική γιαγιά, η νταντά για τα εγγόνια και η απασχόληση για τα δεκάχρονα, είναι η τηλεόραση. Γιατί να υπομένουν τις εικόνες βίας; Διότι οι εικόνες ωμής βίας, οι αρνητικές εικόνες στραγγαλίζουν τα συναισθήματά τους και δημιουργούν τεράστια ψυχολογικά, και όχι μόνο, προβλήματα. Η θετική εικόνα, η παραίνεση, η ορθή διδαχή οδηγούν σε δράσεις, σκέψεις και αποφάσεις ορθές. Ας κάνουμε “κλικ” στην αγάπη, στη διδασκαλία, στον άνθρωπο, όλους τους ανθρώπους και στα ζώα, όλα τα ζώα. Έτσι μειώνουμε τον πόνο όλων των αναξιοπαθούντων, με σωστές κινήσεις και δράσεις. Κάποιος γνώστης ας διδάξει τη θετική στάση στους μη μυημένους, σωστά και υπεύθυνα, με ορθή πολιτική σκέψη χωρίς περιθωριοποίηση του ορθολογισμού, με τρόπο και σε προσήκοντα χρόνο. Κάποιος ας κάνει το καλό για μας και για όλους το καλύτερο.

Ε, λοιπόν, εξέφρασα την ανάγκη μου για ηρεμία και δικαιοσύνη μεταξύ ημών και υμών με όλα τα αγκάθια μου σε παράταξη. Για την επιστολή η Αγκάθη.


Καλή σας μέρα, Ειρήνη